اگر كمي فكر كنيد نام حسين پرتوي را با ريزترين فونت موجود در جهان بر زير يك عكس مشهور نوشته‌اند. عكس بيعت همافران با امام. خيلي‌ها معتقدند عكسي كه حسين پرتوي، عكاس انقلاب و جنگ از بيعت امام(ره) با همافران گرفت بلوغ زودرس انقلاب را حاصل داشت.

اما اين عكاس كه به عقيده بسياري نقش بسيار بالايي در شكست هيمنه تبليغاتي نظام شاهنشاهي با اين عكس مشهور داشته است، چند وقتي است كه بر بستر بيماري خوابيده. دنياست ديگر. اينجايش هنرمند و غيرهنرمند نمي‌شناسد.

سال گذشته در همين صفحه از ناملايمتي‌هاي برخي مسوولان هنري كشور در رسيدگي به اوضاع و احوال اين هنرمند گفتيم. روز گذشته هم عكاسان جمع شدند تا برايش نمايشگاهي بگذارند تا عوايدش به نفع او خرج بيماري‌اش شود. (كاش مي‌توانستم اين جمله آخر را ننويسم)

هنوز  چند روزي  از صحبت‌هاي رهبر انقلاب در ديدار با شاعران  نگذشته است كه ايشان از شعر به عنوان ثروت ملي ياد كردند، اگر شعر ثروت ملي است، پس شاعران صاحبان اين ثروت به شمار مي‌روند. بالاتر از اين مي‌خواهيد ارج‌گذاري به مقام هنر و ادب و فرهنگ در كشوري كه خود را كشور فرهنگ و تمدن مي‌داند؟

پس چطور در كشوري كه اين‌گونه دغدغه احترام به صاحب انديشه از سوي بالاترين مقام آن به ديگران گوشزد مي‌شود هنوز هنرمنداني هستند كه درگير نمي‌دانم خرج دوا و درمان و پول بيمارستان خود هستند. آيا اين‌گونه بايد ثروت‌هاي ملي را هدر داد؟

اين را هم به شمار آوريد كه در اين وانفسا هر روز نمايشگاهي هنري و جشنواره‌اي فرهنگي زينت‌بخش ترازنامه‌هاي آخر سال همه دستگاه‌هاي دولتي است. به خدا آقايان مسوول!!! كمي از خرج همايش‌هاي يك روزه و دو روزه و نمي‌دانم دبيرخانه دائمي جشنواره‌هايتان بزنيد شايد اندكي به ياد حسين بيافتيد.

امروزه در ايران مانند حسين  پرتوي كم نيستند، هنرمنداني كه حتي  عكس معروفي مثل او نگرفته‌اند. هنرمنداني كه سال‌هاست با نام و نان هنرمندي خويش روزگار مي‌گذرانند و شايد روزي قرار است براي ايشان هم نمايشگاهي همت عالي گرفته شود.

هنرمند است ديگر. نگاهش، نوع نگاهش، نوع رفتارش به دنيا با همه فرق دارد كه قباي هنرمندي  بر دوشش كشيده‌اند. اما يك سوال آن‌كه آيا ما هم نوع نگاه و رفتارمان در مقابل هنرمند همان‌طور بوده است كه در همه جاي دنيا رايج است؟